Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Μαντέλης και Μαντέληδες


Κυριακή πρωί στον Υμμηττό με το ποδήλατο. Ο δρόμος άσφαλτος με ελάχιστη κυκλοφορία από αυτοκίνητα αλλά πολλοί πεζοί και ποδήλατα. Δύο νεαροί περπατούν στην μέση του δρόμου ουσιαστικά καταλαμβάνοντάς τον ολόκληρο. Τους βλέπω και περιμένω να πάνε είτε δεξιά είτε αριστερά. Αυτοί όμως παραμένουν ακλόνητοι στο μέσο. Ε, αφού δεν πάει το βουνό στον Μωάμεθ, πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, και πάω να περάσω από δεξιά. Τότε έρχεται φαεινή ιδέα στον ένα να έρθει και αυτός δεξιά και παραλίγο το ατύχημα…

Σκεπτόμουν, αυτοί οι άνθρωποι είναι ληστές, το ίδιο ληστές, μάλλον χειρότεροι από τον Μαντέλη. Ο δρόμος είναι μια δημόσια περιουσία, ένα δημόσιο αγαθό φτιαγμένο έτσι που να μπορούν να τον χρησιμοποιούν με ασφάλεια πολλοί χρήστες. Οι δύο τους, με την αδιαφορία, την ασχετοσύνη, την κακία ή ότι άλλο θέλετε, τον οικειοποιούνται σαν να είναι κατάδικός τους. Και βέβαια παραλίγο με την αμέλιά τους να με στείλουν νοσοκομείο. Πόσοι από εμάς άραγε όταν παρκάρουμε αδιαφορώντας αν αφήνουμε χώρο για κάποιον άλλο, όταν οδηγούμε αδιαφορώντας αν εμποδίζουμε την ομαλή ροή της κυκλοφορίας, όταν δίνουμε αμελώς λανθασμένες πληροφορίες, όταν με την φασαρία που προκαλούμε εμποδίζουμε την ξεκούραση ή την εργασία των άλλων, πόσοι από εμάς συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μικροί Μαντέληδες; Ότι ληστεύουμε το δημόσιο, είτε χώρο, είτε χρόνο είτε χρήμα;

Θα μου πείτε δεν είναι το ίδιο. Και όμως είναι το ίδιο και χειρότερο. Μικρό τμήμα του δημοσίου συμφέροντος διαχειριζόμαστε και προφανώς μικρή ληστεία κάνουμε. Αν μας έδιναν περισσότερο θα κλέβαμε περισσότερο… Την αναισθησία του ότι όλα μας ανήκουν, εμείς να είμαστε καλά και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν την έχουμε βαθιά ριζωμένη μέσα μας, όπως το αποδεικνύει η καθημερινότητά μας. Και το χειρότερο πιο είναι; Τουλάχιστον ο Μαντέλης έγινε πλουσιότερος, εμείς οι μικροί Μαντέληδες δεν γινόμαστε πλουσιότεροι, μόνο φτωχαίνουμε την χώρα μας… Μια κουλτούρα που την καλλιεργούμε με φοβερή επιμέλεια στα σχολεία μας ανεχόμενοι την συνεχή υποβάθμισή τους για χάρη των μαθητών και εκπαιδευτικών που με την αρνητική παρουσία τους παρεμποδίζουν διαρκώς, συστηματικά και ανεξόδως την ποιοτική λειτουργία των σχολείων. Copy-past και το ίδιο συμβαίνει παντού όπου δεν υπάρχει πραγματική αξιολόγηση, και δεν γνωρίζω κάπου που να υπάρχει κάτι τέτοιο. Αξιολόγηση σημαίνει αμοιβή και ποινή…

Όλοι εμείς οι μικροί Μαντέληδες δεν είναι ότι απλώς ανεχόμαστε τους Μαντέληδες. Όχι το έγκλημά μας είναι ότι ανεχόμαστε τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που κάνουν ότι δεν ξέρουν. Όλους αυτούς που πλιατσικολογούν τον δημόσιο πλούτο και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα γιατί βάζουμε και εμείς το μικρό δάκτυλο στο μέλι…

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι έχω εξοργισθεί, και η οργή δεν είναι καλός σύμβουλος…

Γνωρίζω από πρώτο χέρι το γεγονός της μίζας, για το Βατοπαίδι, ή τα εκκλησιαστικά.... Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν τα ίδια και πολύ περισσότερα οι δημοσιογράφοι που τάχατες τώρα ανακαλύπτουν την διαφθορά, αλλά είμαι έξω φρενών με τους πολιτικούς που κάνουν πως δεν ξέρουν, ή λένε δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Όχι κύριοι, το πράγμα πάει ρεφενέ και μην σφυρίζετε αδιάφορα.

Πρέπει όλοι να αποβάλλουμε τον μικρό Μαντέλη που υπάρχει μέσα μας, αλλά να κάνουμε και επανάσταση, να διώξουμε τους ανίκανους. Όχι για να φέρουμε τίμιους, τέτοιοι δεν υπάρχουν, αλλά να φέρουμε ικανούς. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε, αλλά διολισθαίνουμε στην χρεοκοπία όχι χάρη στην ανηθικότητα αλλά στο θράσος (λιμάνια, καμποτάζ, φορτηγά, ασφαλιστικά ταμεία που αυτήν την στιγμή εξακολουθούν να δίνουν συντάξεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα) και την ανικανότητα, τα διαρκή είπα ξείπα, αυτών που κυβερνούν. Σε άλλες εποχές θα έπαιρνα τα όπλα, τώρα δεν ξέρω!

Και δεν υπάρχει χρόνος

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Δελφοί

Το είδα για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν στο Τουρκολίμανο πριν κανα μήνα και η δεύτερη στους Δελφούς το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Ξέρετε, και στα δύο μέρη υπάρχουν σε παράταξη ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός, ας το θέσω έτσι, σημείων διασκέδασης, εστιατόρια, καφετέριες κλπ. Στους Δελφούς το πράγμα ήταν πιο εμφανές. Ο κόσμος γενικά λιγοστός, αυτό αναμενόμενο. Από τα πολλά εστιατόρια, τα περισσότερα ήταν εντελώς άδεια, πλην ενός που ήταν σχεδόν γεμάτο. Πήγαμε σε αυτό. Ήταν ένα εξαιρετικό εστιατόριο, φτιαγμένο με γούστο με πολύ καλά φαγητά και τιμές όχι πολύ φθηνές αλλά καθόλου ακριβές. Για αυτό που έπαιρνες ήταν τελικά φθηνές. Η εξυπηρέτηση και το όλο σκηνικό απέπνεε ένα καλώς νοούμενο επαγγελματισμό.

Περιεργάστηκα τα άλλα εστιατόρια που δεν είχαν ούτε ένα πελάτη. Υπήρχε μια απίστευτη έλλειψη αισθητικής και απέπνεαν ένα κακώς νοούμενο επαρχιωτισμό. Στο Τουρκολίμανο ήταν και οι τιμές αλμυρές. Σκεπτόμουν δύο πράγματα. Για να υπάρχουν αυτά τα μαγαζιά, προφανώς, κάποτε είχαν πελάτες. Δηλαδή υπήρχαν άνθρωποι που πήγαιναν να φάνε σε αυτά. Τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί; Τι νοοτροπία είχαν; Δεν μπορώ να μην σκεφτώ. Αυτοί που ανέχονται και αποδέχονται άθλιες και ακριβές υπηρεσίες, δεν μπορεί παρά να ανέχονται ανίκανους και αναξιόπιστους πολιτικούς…

Πιο πολύ όμως σκεφτόμουν αυτούς που έχουν τα μαγαζιά. Δεν μπορεί να μην βλέπουν ότι οι γείτονές τους είναι γεμάτοι και οι ίδιοι άδειοι. Και όμως δεν κάνουν τίποτα. Τι να σκέ-φτονται αυτοί οι άνθρωποι; Ίσως ότι μου έλεγε ένας μικροπωλητής την ώρα που έστηνε τον υπαίθριο πάγκο του. Δεν πάνε καλά τα πράγματα, να δούμε τι θα γίνει… Τι περιμένει άραγε να γίνει; Ολόκληρος ο πλανήτης βοά για το τι γίνεται στην Ελλάδα και αυτοί προφανώς κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και συνεχίζουν απτόητοι τον δρόμο που χάραξαν την περίοδο των παχιών αγελάδων. Θα σκέπτονται, δεν μπορεί κάποιο θαύμα θα γίνει και όλα να ξαναέρθουν εκεί που ήταν.

Είναι εντυπωσιακό το πόσοι από εμάς, ενώ βλέπουμε ότι αρμενίζουμε στραβά, κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε και ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα που θα σιάξει τον γιαλό.

Έχω την εντύπωση ότι είναι ώρα κάθαρσης. Είναι ώρα διάλυσης των ψευδαισθήσεων, είναι η ώρα της προσγείωσης στην πραγματικότητα. Όμως είναι και η ώρα των ευκαιριών. Τα μαγαζιά τα οποία μάζευαν τον κόσμο προσφέροντας ποιοτικές υπηρεσίες σε εύλογες τιμές δείχνουν τον δρόμο.

Όσοι πιστεύουν στην δική τους μοναδική αλήθεια και στο, δεν μπορεί ο “Θεός” θα δώσει μια λύση, η δική μου εκτίμηση είναι ότι απλά θα πάνε φούντο. Όσοι όμως ακολουθήσουν το παράδειγμα των ιδιοκτητών των δύο μαγαζιών που επισκέφτηκα στο Τουρκολίμανο και στους Δελφούς, δηλαδή αλλάξουν ρότα σύμφωνα με το πώς πάει ο γιαλός ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται την αμφισβήτηση ή και άρνηση της αλήθειας τους, το μέλλον είναι δικό τους.

Ας μην ξεχνάμε, για να υπάρξει ο καθένας από εμάς, η εξέλιξη ή ο Θεός, ότι προτιμάτε, θυσίασαν δισεκατομμύρια “αθώα” πλάσματα. Η εξέλιξη και ο Θεός δεν έχουν κανένα ηθικό ενδοιασμό να θυσιάσουν το οποιονδήποτε από εμάς ή και όλους εμάς μέσα σε αυτό το δαιμονικό εργαστήρι της ζωής. Πλην όμως είμαστε εξοπλισμένοι με νου και σκέψη που μας επιτρέπουν να επιβιώνουμε. Ας τα χρησιμοποιήσουμε και ας βοηθούμε και όποιον άλλο μπορούμε.

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Πως επιβιώνει ένας ορθόδοξος

Να ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ερώτημα: Πώς επιβιώνει ένας ορθόδοξος (όχι απαραίτητα ένας χριστιανός ορθόδοξος, αλλά κάποιος που θεωρεί ότι γνωρίζει την αλήθεια, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση) σε ένα κόσμο που αλλάζει; Ο κόσμος αλλάζει αλλά αυτός δεν μπορεί να αλλάξει, τι επιλογές έχει; Να κάνει μεταρρύθμιση; Εξαιρετικά δύσκολο. Δεν μένει άλλη επιλογή από το να δημιουργήσει ένα δεύτερο κόσμο, ένα κόσμο ο οποίος να παραμένει αμετάβλητος και εκεί η ορθοδοξία του και η αλήθειά της να επιβιώνει ανεμπόδιστα, αν και αυτός ως πραγματικός άνθρωπος ζει στον κόσμο της πραγματικότητας.

Αυτός είναι δρόμος του χριστιανισμού, από την εντελώς πρώτη του αρχή, από τα χρόνια του Χριστού. Έχω πει αρκετά επ’ αυτού και δεν πρόκειται να επανέλθω. Πώς μπορεί λοιπόν να επιβιώνει ο χριστιανός ορθόδοξος; Παίζοντας με τις λέξεις. Δικαίωμά του, δεν με αφορά. Πως επιβιώνει μια ορθόδοξη κουλτούρα; (Αυτό με αφορά) Εκπαιδεύοντας τους ανθρώπους να θεωρούν φυσιολογική την ύπαρξη δύο κόσμων. Ενός, μια καλής και δικής μας πραγματικότητας και ενός άλλου, μιας κακής και των άλλων πραγματικότητας. Και πώς μπορεί αυτό να γίνει δεκτό; Αν αποτραπεί οποιαδήποτε πιθανότητα σύγκρισης του φανταστικού με το πραγματικό. Αν δαιμονοποιηθεί η κάθε είδους ορθολογική αξιολόγηση…

Πώς καταλαβαίνει κανείς ότι μια κοινωνία είναι ορθόδοξη (είτε με την ειδική θεολογική είτε με την γενικευμένη έννοια). Αν αυτή η κοινωνία δεν έχει αναπτυγμένους λειτουργικούς μηχανισμούς ελέγχου. Όταν είναι κανείς ότι δηλώνει ή όταν πληρώνει για να αποκτήσει τίτλους και ιδιότητες που δεν έχει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα μας είναι μια ορθόδοξη χώρα. Είσαι ότι δηλώσεις ή πρέπει να πληρώσεις (φακελάκι ή αέρα) ακόμα και για τα πιο αυτονόητα, μια χώρα στην οποία επιπλέουν κατά κύριο λόγο φελλοί. Παντού επιπλέουν φελλοί, η διαφορά, κρίσιμη διαφορά, είναι το ποσοστό των φελλών σε σχέση με τους μη φελλούς.

Λοιπόν έχω βάσιμες ελπίδες ότι στα επόμενα χρόνια η χώρα μας θα πάψει να είναι ορθό-δοξη. Η εκκλησιαστική και θεολογική ορθοδοξία μας έχει ήδη αφήσει χρόνους από μόνη της, δεν χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς μαζί της. Γύρω από τον λαιμό της κοινωνικής ορθοδοξίας όμως σφίγγει ένα σχοινί. Κάθε τρείς μήνες θα περνάει από εξετάσεις, θα φανερώνεται η αυταπάτη της, θα προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Ο θάνατός της είναι αναπόφευκτος.

Προσπαθεί το κράτος να μάθει ποιον και πόσο πληρώνει. Ήρθε εντολή να συμπληρωθεί επειγόντως μια φόρμα στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Πληροφορικών συστημάτων. Η φόρμα είναι λάθος και δεν είναι δυνατόν να συμπληρωθεί. Κάποιος είχε δηλώσει γνώστης της πληροφορικής και του ανάθεσαν να στήσει την φόρμα. Προφανώς είναι γνώστης της πληροφορικής μόνο κατά δήλωση με αποτέλεσμα να κάνει λάθος και να χαθούν οι προθεσμίες… (πέραν από το σπάσιμο των νεύρων χιλιάδων αποδεκτών αυτής της εντολής…) Είναι δεύτερη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν μπορεί όσον ούπω κάποιος θα χάσει το κεφάλι του…

Η χώρα μας μπορεί να είναι ορθόδοξη, αλλά εμείς δεν είμαστε, όλοι, ορθόδοξοι. Η αίσθηση που έχω είναι ότι όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού …μεταστρέφεται. Αν ήταν αλλιώς στην τελευταία διαδήλωση δεν θα ήταν 150000, αν ήταν τόσοι, αλλά 1500000 άνθρωποι. Για αυτό είμαι αισιόδοξος. Η ορθοδοξία θα πεθάνει αλλά εμείς θα επιζήσουμε.

Μην αμφιβάλετε, θα φθάσει κάποια στιγμή που κάποιος θα με πιάσει ακόμα και εμένα από το αυτί και θα με ρωτήσει: για πες μου, πως κάνεις το μάθημά σου, αξίζεις τα λεφτά που σου δίνω;

Μην συγχέετε τα πράγματα, οι (εκκλησιαστικοί) ορθόδοξοι δεν είναι πιστοί. Συνήθως είναι ειδωλολάτρες. Οι σύγχρονοι πιστοί συνήθως δεν είναι ορθόδοξοι, αλλά πώς να το κάνουμε είναι επιρρεπέστεροι προς την …ορθοδοξία! Για αυτό και αντανακλαστικά την υπερασπίζονται. Δεν πειράζει θα τους περάσει!

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Ορθοδοξία και Ισλάμ


Λυπήθηκα και εγώ από την δολοφονία των τριών υπαλλήλων, πόσο περισσότερο που η μία ήταν έγκυος. Πάντα με συγκλόνιζε ο πρόωρος χαμός νέων ανθρώπων, των νιόπαντρων ή των γονέων μικρών παιδιών…

Όμως δεν απορώ ούτε ξαφνιάζομαι με τα γεγονότα. Τα θεωρώ δεδομένα. Όπως δεν ξαφ-νιάζομαι με τις απίθανες συνομοσιωλογικές βλακείες που λέγονται από αυτούς που καλύπτουν ηθικά τους δολοφόνους. Πάντα έτσι κάνουν. Απορώ (λίγο) που κανείς δεν μπορεί να δει τα πράγματα λίγο βαθύτερα.

Συγνώμη, αλλά πέστε μου: οι παππούδες μας δεν σφαζόντουσαν με κονσερβοκούτια και δεν περνούσαν από φάλαγγα και άλλα βασανιστήρια τους αντιπάλους τους; Οι παππούδες μας δεν εκτέλεσαν τους 6, δεν αυτοκτόνησαν φέρνοντας τον Κωνσταντίνο, δεν σκότωσαν τον Καποδίστρια, δεν φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη, δεν έσφαξαν τους Λατίνους κάτοικους της Πόλης όταν ήταν έξω από τα τείχη της οι Σταυροφόροι με αποτέλεσμα αυτοί (άλλο που δεν ήθελαν) να επιτεθούν και να την καταστρέψουν, αυτοί δεν λυντσάρισαν τον Ιωάννη Κομνηνό, τον μόνο αυτοκράτορα της δυναστείας που ενδιαφέρθηκε για την ανακούφιση των μικροϊδιοκτητών, δεν ήταν αυτοί που ανάγκασαν δια της βίας τους Βούλγαρους να υπαχθούν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης;

Οι παππούδες μας δεν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί και μαρξιστές; Ξέρετε τι θα πει Ορθοδοξία και Ορθόδοξος; Εγώ έχω την (μόνη) σωστή δόξα, εγώ είμαι σωστός και όλοι οι άλλοι λάθος. Αν εγώ είμαι σωστός και εσύ λάθος σε θέματα ζωής και θανάτου, ο θάνατός σου η ζωή μου και αντίστροφα, καλύτερα ο θάνατός μου παρά η ζωή σου. Καλύτερα τούρκος παρά καθολικός, καλύτερα νεοοθωμανός παρά δυτικός… Λοιπόν πόσο χρειάζεται να προχωρήσω για να κάψω τους άλλους που τολμούν να αμφισβητούν την ορθοδοξία μου;

Οι διάφοροι αναλυτές δεν έχουν βαρεθεί άραγε να λένε διαρκώς τα ίδια και τα ίδια; Εγώ τους βαρέθηκα. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πνευματικό, ιδεολογικό. Ο εχθρός είναι ένας: Η Ορθοδοξία. Όχι βέβαια ο κ. Ιερώνυμος και οι συν αυτώ, αλλά η κουλτούρα που πρεσβεύουν και την οποίο έχουμε σιωπηλώς κληρονομήσει και η οποία εκφράζεται με τόσους τρόπους στην κοινωνία μας: Η κουλτούρα της μιας (μη ορθολογικής) αλήθειας. Της μιας αλήθειας των παπάδων, των θεολόγων, των επιστημόνων, των εφοριακών, των γιατρών, των εκπαιδευτικών, των αγροτών, των δεξιών, των προοδευτικών, των αντιεξουσιαστών και πάει λέγοντας…

Στ’ αλήθεια νομίζετε ότι διαφέρουν πολύ αυτοί οι δικοί μας κουκουλοφόροι από …τους Ταλιμπάν; Θα μου μείνει αξέχαστη μια σκηνή σε μια ταινία, νομίζω λεγόταν Η κοιλάδα του Ηλάχ ή κάπως έτσι, όπου ένας μουσουλμάνος κληρικός ορμήνευε ένα νέο πώς να βάλει την βόμβα. Αν την έκοβες και την έπαιζες μόνη της θα έλεγες: Σκηνή όπου ένας (ορθόδοξος) γέροντας νουθετεί νεαρό δόκιμο. (θα μπορούσε να είναι από την ταινία Το Νησί…)

Δεν έχετε παρά να στοχαστείτε πόσο Ορθόδοξο είναι το Ισλάμ.

Σε αυτήν την κρίση ο πόλεμος είναι ιδεολογικός. Είναι η ώρα που θα απαλλαχθούμε (επιτέλους) και εμείς από την …Ορθοδοξία. Θα πονέσουμε βέβαια, αλλά αυτός είναι ο νόμος της ζωής!

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Αντικαταθλιπτικό


Έχω περάσει πολλά στην ζωή μου, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι με γυροφέρνει …η κατάθλιψη! Και όμως μου συμβαίνει τώρα. Προφανώς είμαι κρυπτοσωβινιστής. Η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μου, τα όσα διαβάζω στον ξένο τύπο και αυτά που καταλαβαίνω μόνος μου με καταθλίβουν αφόρητα. Πιο πολύ όμως με καταθλίβουν μερικά που διαβάζω σαν αυτά του Γιανναρά και του ομοϊδεάτη του Θεοδωράκη και όλων των άλλων συνομωσιολόγων που επιμένουν να μην βλέπουν, να μην καταλαβαίνουν αλλά να ισχυρίζονται ότι αυτοί ξέρουν …ότι μας κυνηγούν κάποιοι κακοί.

( Όταν οι κυνηγοί βγαίνουν στο κυνήγι, πυροβολούν τον πρώτο λαγό που τα χάνει και κάθεται μπροστά τους. Δεν έχουν …προσωπικά μαζί του, απλά ο καημένος στάθηκε άτυχος. Τι ντροπή! Μοιράζομαι την μοίρα του…)

Γιατί αναρωτιέμαι, έχουμε άραγε μέλλον; Πριν τρία χρόνια, στην τότε Τρίτη τάξη σχεδίαζα στον πίνακα κάποια σχέδια για να εξηγήσω το πώς λειτουργούσαν οι κρίσεις στο παγκόσμιο σύστημα και αναρωτιόμουν, πώς θα είναι άραγε η επόμενη; Έλεγα, θα την προκαλέσουν …εξωγήινοι; Προφανώς είχα έλλειψη γνώσεων και φαντασίας, αλλά ποτέ δεν διανοήθηκα ότι θα ήμουν και εγώ θύμα της! Και να που είμαι…

Χθες παρακολούθησα μια παράσταση, το σόου της Μαρινέλας στο Θέατρο Παλλάς και ξαναπήρα επάνω μου. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω την Μαρινέλα, απλά έχω να πω ότι με εντυπωσίασε. Με ενθουσίασε όμως η ποιότητα της όλης παράστασης. Με κατενθουσίασε, δεν ήθελα να τελειώσει. Με συνέπαιρνε η ιδέα ότι είναι μια γνήσια ελληνική παράσταση, μοντέρνα αλλά και παραδοσιακή. Ένα τραγούδι ήταν σαν βυζαντινός ύμνος. Εφόσον μπορούμε να παράγουμε τέτοιου επιπέδου πολιτιστικά προϊόντα, το μέλλον είναι δικό μας.

Ναι υπάρχουν πολλοί από εμάς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πώς να βγάλουν χρήματα χωρίς να δουλέψουν, όμως έφθασε το τέλος τους. Μέσα στο χάος το οποίο έρχεται οι μέτριοι και οι αδιάφοροι θα παν στο περιθώριο. Οι δεινόσαυροι της διανόησης και της πολιτικής, ανεξαρτήτως ηλικίας, θα εξαφανισθούν. Ανίκανοι και δόλιοι, μαζί με πάμπολλους αθώους θα χαθούν, όμως…

Ανήμερα πρώτη Μάη, βγέστε έξω και δείτε την ζωή. Ο χειμώνας-θάνατος δεν την σταματά, μέσα από την διάλυση και την σαπίλα ξεπετιέται το βλαστάρι πράσινο και θαλερό…

Ας προσπαθήσουμε ο καθένας μας να γίνει καλύτερος σε αυτό που είναι, ας πάρουμε θέσεις μάχης επενδύοντας όσο μπορούμε στο να βελτιώσουμε τις επιδόσεις μας, όπου κι αν είμαστε.

Θα δοθούν οι ευκαιρίες. Θα πάμε πιο μπροστά από όπου ήμασταν μέχρι τώρα.

Όχι γιατί είμαστε Έλληνες ούτε γιατί είμαστε καλοί ή καλύτεροι, αλλά γιατί αυτός είναι ο νόμος της ζωής.