Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Το τέλος της αθωότητας


Μέσα σε λίγες μέρες είδα τον κόσμο …ανάποδα!

Με το σχολείο πήγαμε εκδρομή στην Ρώμη. Ξεκίνησα με πολλή αφέλεια, αλλά γύρισα αλλιώς. Πρώτα ο καιρός. Πηγαίνοντας με το πλοίο συναντήσαμε 10 μποφόρ. Δεν με πιάνει η θάλασσα και έχω ταξιδέψει πολύ με πλοία και όμως κάποιες στιγμές ένοιωσα αισθήματα φόβου… Η εκδρομή δεν από οργανωτικής άποψης δεν πήγε καλά και τα διαρκή προβλήματα δημιούργησαν το απαραίτητο υπόβαθρο για την συνέχεια.

Στην επιστροφή μπήκαμε στο μεγάλο τούνελ των Απεννίνων με εξαιρετικό καιρό, αλλά λίγα λεπτά μετά, στην άλλη πλευρά ο καιρός ήταν δαιμονικός. Χιόνι αέρας και κρύο. Λέω, δεν μπορεί στην θάλασσα θα σιάξει. Και όμως η σφοδρή χιονόπτωση έφθασε μέχρι την θάλασσα. Διαρκή μποτιλιαρίσματα και με την ψυχή στο στόμα πλησιάζουμε την Αγκόνα. Εκεί η καταστροφή. Λίγα χιλιόμετρα από το λιμάνι τα πάντα είναι λευκά και ακινητοποιημένα. Μένουμε για ώρες στην μέση ενός αυτοκινητόδρομου κάνοντας αγωνιώδεις εκκλήσεις να μας περιμένει το πλοίο. Εις μάτην. Έτσι ξαφνικά αργά την νύχτα ψάχνουμε για ξενοδοχείο. Τέλος πάντων με τα πολλά περνά η νύχτα και την άλλη μέρα παίρνουμε το ίδιο πλοίο, που τελικά έφυγε πολύ αργότερα από την προηγούμενη μέρα αποδεικνύοντας ότι δεν μας περίμενε όχι γιατί δεν μπορούσε αλλά γιατί δεν ήθελε. Το χάσαμε εμείς για 20 λεπτά. Πέντε άλλα σχολεία έμειναν εκεί μαζί μας να περάσουν όπως όπως την νύχτα.

Την μέρα που μείναμε στην Αγκόνα διαβάζουμε στην εφημερίδα, τέτοιο χιόνι είχε να πέσει 40 χρόνια στην περιοχή. Αυτό καλά. Διαβάσαμε επίσης ότι εξεράγησαν βόμβες στην Ρώμη και έγιναν διαδηλώσεις με πολλούς τραυματίες, σε περιοχές που ακριβώς την προηγούμενη μέρα περνούσαμε εμείς. Και όταν έφθασα στην Αθήνα διαβάζω ότι έγιναν συμπλοκές μεταξύ μεταναστών στο λιμάνι της Πάτρας, λίγο αφότου φύγαμε εμείς. Τους είχα δει τους μετανάστες και είχα τρομάξει, σκεπτόμουν πως αντέχουν οι Πατρινοί αυτήν την κατάσταση…

Συνειδητοποίησα με τον πλέον έντονο και χειροπιαστό τρόπο το τέλος της εποχής της αθωότητας. Δεν τελείωσε απλώς η εποχή της ευημερίας. Η απόσταση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας μου φάνηκε ότι μίκρυνε αλλά όχι γιατί η Ελλάδα ανέβηκε προς την Ιταλία, αλλά ότι η Ιταλία κατέβηκε προς την Ελλάδα. Ένας Ιταλός καταστηματάρχης που κάναμε κουβέντα μου λέει: σε όλη την Ευρώπη η κρίση το ίδιο είναι… Χάθηκε και το αίσθημα της ασφάλειας. Δεν είναι οι πορτοφολάδες. Είναι ο καιρός και η κοινωνική βία, είναι το απρόβλεπτο και η αδυναμία του συστήματος να ανταπεξέλθει στην βίαιη εισβολή ανθρώπων και φύσης.

Θυμάμαι την Μπέλ Επόκ, την Ωραία Εποχή, την περίοδο των αρχών του εικοστού αιώνα που τέλειωσε με την έκρηξη του Μεγάλου Πολέμου. Και η δική μας ωραία εποχή τελειώνει με έκρηξη πολέμων, πολέμων όμως αφανών, παράδοξων, ασύμμετρων (οι αγγλοσάξωνες είναι καλά …βαπτιστήρια). Το τρομακτικό με αυτούς τους πόλεμους είναι το γεγονός ότι δεν μας συσπειρώνουν αλλά μας διασπούν. Δεν πλήττονται όλοι το ίδιο και έτσι δοκιμάζουν τρομακτικά την συνοχή και των κοινωνιών και ανθρώπινων σχέσεων…

Το ζούμε και με τις απεργίες, αλλά πιστεύω ότι αυτό που έρχεται θα είναι πολύ τρομακτικότερο. Ο καιρός και οι μετανάστες αναδεικνύουν πολύ πιο έντονα τις πάσης φύσεως διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Όχι μόνο τις οικονομικές αλλά και τις διανοητικές και τις ψυχολογικές.

Τίποτα δεν είναι ίδιο με την εποχή που πέρασα για πρώτη φορά από την Ιταλία. Πρέπει και εμείς να αλλάξουμε αν πρόκειται να επιβιώσουμε. Προφανώς δεν θα επιβιώσουν όλοι, ίσως μάλιστα να το πετύχουν ελάχιστοι. Αυτοί θα είναι όσοι έχουν δουλέψει τον εσωτερικό τους κόσμο, που οι ίδιοι και οι σχέσεις τους θα αντέξουν την πλημμυρίδα.

8 σχόλια:

  1. Δέσμιος

    Είμαι αναγκασμένος να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου.
    Το μεγάλο ερώτημα πως καλλιεργεί κανείς τη ψυχή του...
    Όταν μάλιστα όλα γύρω μας καταρρέουν ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι πιό πιθανό να υπάρχει Θεός, παρά να υπάρχει περίπτωση μόνιμης ευημερίας των κοινωνιών...Απορώ γιατί νοιώθουμε ακόμα έκπληξη όταν τα πράγματα πάνε στραβά; Σε ποιά ακριβώς δεδομένα στηρίζουμε τις απαιτήσεις μας για κάτι καλύτερο και μάλιστα μόνιμο; Οι κοινωνίες υπάγονται στους κανόνες της "ζωής"...

    1ος κανόνας: "δεν υπάρχουν κανόνες"...
    Το αποδεχόμαστε αυτό "άνευ όρων" ήδη με την γέννησή μας...(άλλο αν μερικοί από μας "τρελαινόμαστε" καθ' οδόν και ζητάμε τα "ρέστα"...).

    Ας είμαστε ρεαλιστές...
    Όλο αυτό το ξέφρενο χάλι που παρατηρούμε γύρω μας, είναι απλά μια έκφραση της "ζωής" που έχει "αξία" από μόνη της...Όσοι έχουν φαντασία, ας βρουν τρόπους να την απολαύσουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δέσμιος
    Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβει ότι έχει ανάγκη καλλιέργειας και να την αναζητήσει. Υπάρχουν τόσοι πολλοί δρόμοι που όλο και κάποιος θα είναι κατάλληλος.
    Κάθε περίοδος κρίσης, σαν την δική μας, είναι περίοδος ανάπτυξης αυτού που κωδικά θα λέγαμε μυστικισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δέσμιος

    Προς Μέσκο Αρσένιο
    Κατάλληλοι πολλοί δρόμοι;
    Και γιατί φτάσαμε σε αυτά τα χάλια ;
    Στο τέλος της αθωότητας;
    Η μήπως μπαίνουμε στην αρχή της ;

    Μήπως αηδιασμένος απ΄ολα ο σύγχρονος άνθρωπος "αναγκαστεί" σε λύσεις πιο απλές σε δρόμους αθωότητας ;

    Μήπως η ανάπτυξη του κώδικα του μυστικισμού και της ανάπτυξης περνά μέσα τελικά από την αθωότητα ;
    Λέω εγώ τώρα...
    Σκέφτομαι τα τζιμάνια και τους φωστήρες όλων των ειδών πολιτικοοικονομικοθρησκευτικους φωστήρες πόσο μας μπέρδεψαν και μας ξετίναξαν όλους μας με την ελλειψη αθώοτητας και αυτών και ημών...
    Γιατί η αφέλεια και η βλακεία των πάσης φύσεως υποτακτικών δεν είναι αθωότητα, βόλεμα είναι ....

    Προς παρ*άλογη
    Δεν υπάρχουν κανόνες;
    Με και εδώ που γράφουμε υπάρχουν κανόνες....
    Μεγάλη συζήτηση αυτό το θέμα....


    Το ξέφρενο χάλι , αξία ζωής ... απόλαυση ;;;
    Οκ αν έχεις φράγκα υγεία και προοπτικές ίσως...
    Για όλους τους άλλους ;
    Ασθενείς , φτωχοί , χωρίς ευκαιρίες μετανάστες , παιδία γεννημένα με εητζ , βαριά ανάπηροι , σωματικα και διανοητικά ; Οι απανταχού της γής πεινασμένοι;
    Οκ καταλαβαίνω τη λογική σου και ίσως είμαι από αυτούς που μπορώ ( γιατί είμαι λιγουλάκι ευνοημένος όπως και εσύ ισως ) να μπορείς να μιλάς για απόλαυση αλλά πολλοί ούτε στα πιο τρελλά όνειρα τους δεν μπορούν να το δουν έτσι ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Δέσμιος
    Ξέχνα τους κανόνες που φτιάχνουμε εμείς οι άνθρωποι. Η ζωή δεν ακολουθεί κανόνες...Το λες και μόνος σου όταν αναφέρεσαι σε "όλους τους άλλους"...Η δυστυχία χτυπάει αδιάκριτα, τυφλά, δίχως νόημα και λογική...

    Το να απολαμβάνει κανείς την ζωή, ύστερα από βαθιές συνειδητοποιήσεις που αποκαλύπτουν την "άσχημη" πλευρά της, είναι τέχνη. Δύσκολη μάλιστα. Μην βιάζεσαι να προσδώσεις λοιπόν ανόητη ή επιπόλαιη χροιά στην έννοια "απόλαυση".

    Απόλαυση μπορεί να σημαίνει "παίρνω χαρά από την παρακολούθηση μιας φωλιάς μυρμυγκιών", ως το "βιώνω βαθιά μια όμορφη σχέση επικοινωνίας που μου αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του εαυτού μου και του κόσμου γύρω μου" και βάλε...

    Όταν η "απόλαυση" καταφέρει να μας γεμίσει με χαρά που θα μοιραστούμε με άλλους που την έχουν ανάγκη, τότε αυτή (η απόλαυση)
    έχει φτάσει στον ύψιστο στόχο της...

    Μοιάζει σαν να πηγαίνουμε στον πόλεμο με νεροπίστολα, αλλά ποιές άλλες επιλογές έχουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δέσμιος
    "Μήπως αηδιασμένος απ΄ολα ο σύγχρονος άνθρωπος "αναγκαστεί" σε λύσεις πιο απλές σε δρόμους αθωότητας ;"
    Τέτοια ακούω από μικρός...
    "Γιατί η αφέλεια και η βλακεία των πάσης φύσεως υποτακτικών δεν είναι αθωότητα, βόλεμα είναι " Αυτήν την γνώμη έχω και εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή