Στην ανάρτηση νούμερο 1 έγραψα για τα ανάμικτα συναισθήματα που μου προκάλεσε η παρακολούθηση της σχετικής θεατρικής παράστασης, συναισθήματα που πήραν γρήγορα αρνητική χροιά και προκάλεσαν έντονο προβληματισμό. Αντιλήφθηκα ότι το έργο προσπαθεί να αξιοποιήσει το γενικότερο ρεύμα που προκάλεσε το ατύχημα στα Τέμπη. Να αξιοποιήσει το κύμα λαϊκισμού που σαρώνει εδώ και 15 χρόνια ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ενός σαφώς πλειοψηφικού ρεύματος το οποίο βρήκε διέξοδο με αφορμή το ατύχημα στα Τέμπη.
Όπως είπα λαϊκισμός είναι η αντικατάσταση του χαώδους χαρακτήρα που έχει το φαινόμενο της βιολογικής και κοινωνικής ζωής στον πλανήτη Γη από απλούς και εύκολους κανόνες που να ευνοούν κυρίως τις κοινωνικές ομάδες που δεν έχουν τα εφόδια να επιβιώσουν στον πραγματικό χαοτικό κόσμο. Οι κανόνες του λαϊκισμού είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των πελατών του. Οι άνθρωποι ακολουθούν τις λαϊκιστικές εκδοχές όχι γιατί τις πιστεύουν αλλά γιατί πιστεύουν ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Μια στοιχειώδης οικονομική ανάλυση μας δείχνει ότι οι λαϊκιστές, όλοι μαζί βυθίζουν προς τα κάτω την κοινωνία.
Η αμείλικτη αυτή αλήθεια συγκαλύπτεται όσο υπάρχει εισροή πλούτου από το εξωτερικό, πλούτος που επιτρέπει τους πελάτες των λαϊκιστών να μένουν ευχαριστημένοι. Όταν τέτοιες καταστάσεις διαρκούν πολύ χρόνο, τότε αυτή η εισροή πλούτου προκαλεί εθισμό και μετατρέπεται, σιωπηλώς, σε αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Για να γίνει κάτι τέτοιο ένας τρόπος υπάρχει, να εξαφανισθεί η προσωπική ευθύνη και να μετατεθεί στους (εξίσου λαϊκιστές) διαχειριστές του πλούτου σε συνδυασμό με ένα κανιβαλισμό. Ο πελάτης που μπορεί να βάλει το πιστόλι στο τραπέζι, απαιτεί και ενδεχομένως και σκοτώνει είτε μεταφορικά, ενίοτε και κυριολεκτικά προκειμένου να πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.
Για να λειτουργήσουν όλα αυτά είναι απαραίτητη η πίστη στην ύπαρξη της μεγάλης πίτας που κάποιος άλλος την παράγει και άλλος έχει το μαχαίρι και την μοιράζει. Οι πελάτες του λαϊκιστή δεν θεωρούν ότι έχουν συμμετοχή ή ευθύνη είτε στην παραγωγή είτε στην μοιρασιά της πίτας, και προπάντων δεν δέχονται την ευθύνη ότι αν πάρουν αυτοί μεγάλο κομμάτι, κάποιοι άλλοι θα πάρουν μικρότερο. Επομένως για τους λαϊκιστές και τους πελάτες τους είναι αναγκαίο να εξαφανιστεί από το προσκήνιο ο ενδιάμεσος κοινωνικός και παραγωγικός χώρος ανάμεσα στην κορυφή και την βάση. Αυτή η μαγική εξαφάνιση εξυπηρετεί και πολλούς άλλους ενδιαφερόμενους, ο νοών νοείτο.
Στην πραγματικότητα η αλληλουχία τέτοιων καταστάσεων οφείλεται στην αποτυχημένη, για τα τωρινά δεδομένα, δόμηση του πολιτικού συστήματος, στην αποτυχία της δυτικού τύπου δημοκρατίας. Η άποψη αυτή είναι αποτέλεσμα μακροσκελούς ανάλυσης που δεν είναι της ώρας. Μια κριτική λοιπόν του τρόπου δόμησης της δημοκρατίας είναι ευχής έργον, μπορεί κάποτε να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο . Η απόδοση όμως της αποτυχίας στα πρόσωπα και η γελοιοποίησή τους είναι καταστροφική. Είναι μια διαδικασία συγκάλυψης των βαθύτατων προβλημάτων που ροκανίζουν την επιβίωση των κοινωνιών της δύσης αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.
Αν λες ότι για τα Τέμπη φταίει ο Υπουργός ή ο Πρωθυπουργός σκάβεις τον λάκκο σου, γιατί εσύ ψήφισες την συγκεκριμένη και όλες τις προηγούμενες ηγεσίες και το λες μόνο και μόνο για να απαλλάξεις τον εαυτό σου από τις ευθύνες σου.
Το σχεδόν εγκληματικό στοιχείο της παράστασης των Καρυάτιδων ήταν η γελοιοποίηση της πολιτικής ηγεσίας και η ταύτισή της με κάποιας μορφής εγκληματική οργάνωση χωρίς ίχνος κριτικής γιατί συγχέει την απόδοση κατηγοριών με την κριτική. Ακόμα και αν στην κορυφή της εξουσίας βρεθεί ένας εγκληματίας το να εξαντλείται κανείς στην εφεύρεση μειωτικών και άλλων αρνητικών χαρακτηρισμών δεν συνιστά κανενός είδους κριτική και εξασφαλίζει την διαδοχή από μια άλλη εξίσου «εγκληματική» εξουσία.
Κριτική είναι να αναζητήσει κανείς τις αιτίες, τουτέστι στο ιδεολογικό υπόβαθρο του τρόπου δόμησης της εξουσίας και την επεξεργασία ενός τρόπου που θα μειώνει τις πιθανότητες στην κορυφή τους να είναι πρόσωπα πρόσφορα προς γελοιοποίηση. Οι Καρυάτιδες πετυχαίνουν εκεί που απέτυχαν οι μακροχρόνιοι και αιματηροί αγώνες των αριστερών και των αριστεριστών: την διάλυση του δυτικού δημοκρατικού πολιτεύματος. Δεν πιστεύω ότι ο συγγραφέας τους είχε τέτοια διάθεση, αλλά μάλλον η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα δεν απογαλακτίστηκε από τον “προοδευτισμό” της μαρξιστικής ιδεολογίας ούτε από τον ηθικισμό των “χριστιανικών οργανώσεων”
Στο έργο αυτό, η τελευταία άγαλμα - Καρυάτις που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο επιστρέφει στην Ελλάδα και τοποθετείται στο γραφείο της Υπουργού Πολιτισμού. Αυτή είναι τόσο ηλίθια που χωρίς να το καταλάβει την γκρεμίζει από το βάθρο της και την καταστρέφει. Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει μια “αστεία” ίντριγκα απόκρυψης της ευθύνης και ρεσιτάλ ηλιθιότητας και ανηθικότητας της πολιτικής ηγεσίας που τελικά η καταστροφή φορτώνεται σε δύο άσχετους νέους. Το έργο τελειώνει με μια απίστευτη ηθικολογία για το ότι πρέπει να είμαστε καλοί άνθρωποι και να μην κάνουμε τέτοια…
Συνεχίζεται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου